یک فعال رسانه با اشاره به ویژگیهای عادل فردوسیپور بیان کرد که او در مواجهه با سیاستهای رسانه حرفهای عمل نکرده است.
پژمان کریمی روزنامه نگار و برنامهساز با اشاره به حواشی برخی از موضع گیری های فردوسی پور درباره تیم ملی در ایام جام جهانی به خبرنگار مهر بیان کرد: مباحثی که در ایام جام جهانی درباره تیم ملی مطرح شد دقیقاً مصداق عدم توفیق این گزارشگر در حوزه حرفهایگری است. باید توجه داشت که حرفه ای بودن صرفاً به اجرای فنی و درست محدود نمیشود بلکه معنای حقیقی آن، ارائه محتوای صحیح و پایبندی به ارزشهاست. حرفهایگری از منظر ما، یعنی از معیار حق و حقیقت فاصله نگرفتن.
کریمی اضافه کرد: برای نمونه، تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران، بهعنوان نماینده ملت ایران، در مسابقات بینالمللی با ظلمهای آشکاری مواجه میشود. دشمنان ما تلاش میکنند بدترین فضا را برای تیم ملی ایجاد کنند تا شکست را بر آنها تحمیل کنند. همانگونه که وزیر امنیت داخلی آمریکا صراحتاً اعلام کرد که مایل بوده ایران بازنده شود. بنابراین ما فارغ از علاقه یا عدم علاقه شخصی به تکتک اعضای تیم ملی، باید ناظر بر منافع ملی و حفظ عزت کشور عمل کنیم.
افتخار به مصاحبه با کسیکه در کنار رئیسجمهور خونریز و کودککش آمریکا قرار گرفته است
وی با اشاره به مصاحبه فردوسی پور با علیرضا فغانی نیز توضیح داد: با شخصی مصاحبه میشود که تابعیت خود را فروخته و در کنار رئیسجمهور خونریز و کودککش آمریکا قرار میگیرد و بدان افتخار هم میکند. آنگاه این گزارشگر به مصاحبه با چنین داوری میبالد. مسلماً هر ایرانیای از دیدن این صحنهها دلگیر میشود.
کریمی با اشاره به طرفداران این مجری اضافه کرد: البته هر فردی در هر موقعیتی، طرفداران خاص خود را دارد اما صرفِ طرفدار داشتن، نشانه درستی کار یا حرفهایگری نیست. محبوبیت، هرگز دلیلی بر حقانیت یا رعایت اصول حرفهای نمیتواند باشد و بر اساس طرفداران نمی توان حکم به حرفه ای بودن این گزارشگر داد. از لفظ گزارشگر هم عامدانه استفاده می کنم چون او مجری نیست و ملاک های اجرا را از بیان تا زبان بدن ندارد.
وی درباره اینکه فردوسی پور چقدر در این مدت در خارج از صداوسیما موفق بوده است، گفت: متأسفانه تصور او این بود که با اتکا به اعتبار و محبوبیت بهدست آمده، میتواند در فضایی دیگر همان جایگاه را حفظ کند. در حالی که به نظرم در همه دنیا، اعتبار رسانه رسمی از رسانه های نوین و … بیشتر است. به نظر من، هنگامی که از یک رسانه رسمی، قانونمند و دارای نظارت فاصله میگیرید، ناخواسته سلایق و امیال شخصی در کار شما رسوخ میکند و بهتدریج از حوزه حرفهایگری فاصله میگیرید. در چنین شرایطی، دیگر نمیتوانید حقیقت را بیان کنید یا از منافع عمومی دفاع کنید چراکه باید به حامیان مالی یا موارد دیگر بیندیشید.
این روزنامه نگار درباره ویدئویی از عادل فردوسی پور و گلایه اش از اینکه عده ای نگذاشته اند، کار کند، بیان کرد: اگر بنده بهعنوان مجری یا برنامهساز، نتوانم نسبت خود را با ارزشها، آرمانها و اهداف سازمانی که در آن کار می کنم، تعریف کنم و بدانها باور و التزام نداشته باشم، بهطور طبیعی نمیتوانم در مجموعه مذکور کار کنم.
وی اضافه کرد: صداوسیما مجموعه ای از ارزش ها دارد که اگر به آنها احترام نگذاریم، نمی توانیم فعالیتی مؤثر و ثمربخش داشته باشم. وقتی وارد این مجموعه میشویم، باید منطبق با قوانین، فضای حاکم و چارچوبهای آن فعالیت کنیم. من به عنوان مجری اگر نتوانم خود را با این بستر هماهنگ سازم و میان من و ارزشهای حاکم بر صداوسیما نسبتی برقرار نباشد، طبیعتاً باید از آن مجموعه خارج شوم. بدیهی است که نمیتوان در درون صداوسیمای جمهوری اسلامی، سخنی بر زبان آورد که با غایات و ارزشهای این نهاد همخوانی نداشته باشد.
در رسانههای دنیا هم نمیتوان مغایر سیاستها و ضوابط عمل کرد
کریمی با اشاره به سخنان فردوسی پور در باب اینکه نگذاشته اند، کار کند، اظهار کرد: نمیتوان برنامهای را طراحی کنیم که در چارچوب ارزشی و هنجاری رسانه ملی معنا نداشته باشد. این قاعده، در سایر نقاط دنیا نیز جاری است. اگر کسی مثلاً در بیبیسی فعالیت میکند، نمیتواند برنامهای مغایر با جهتگیریهای آن شبکه تولید کند یا اگر در سیانان مشغول به کار است، نمیتواند موضعی خلاف رویکرد آن رسانه اتخاذ کند. هر رسانهای تعریف و هویت مشخصی دارد و اساساً رسانهای بدون هدف و باور وجود ندارد.
وی اضافه کرد: ادعای وجود رسانههای کثرتگرای مطلق، دروغی بزرگ است. همانگونه که سعید مستغاثی منتقد سینما می گوید «گزاره خبرنگار باید کاملاً بیطرف باشد ادعایی بیمبناست» رسانه ها هم نمی توانند بدون سیاستگذاری باشند.
این مجری تلویزیون با اشاره به ورود فردوسی پور به حوزه های مختلف بیان کرد: اساساً هر گزارشگر یا مجری، بسته به باورها و چارچوبهای رسانهای خود باید عمل کند. اما او رفتاری خلاف قوانین داشت. رفتاری که در چارچوب قواعد و مأموریتهای رسانه ملی نمیگنجید. با این حال، بارها تحمل و مدارا شد.
وی در پایان بیان کرد: زمانی که فردی به مجموعهای که در آن فعالیت میکند اعتقاد نداشته باشد، وظیفه اخلاقی و حرفهای او خودخواسته ترک آن مجموعه است. این قاعدهای طبیعی و جهانشمول است و مختص ایران نیست. از طرفی کسی که اعتبار خویش را از رسانه ملی کسب کرده، نباید به آن پشت پا بزند بلکه به نوعی به آن مدیون است.
